Probleemgedrag van honden nader bekeken

translation services

Een gastblog door Judith Eberson

Mijn meneer de echtgenoot heeft ernstige rugklachten en daar heeft zijn humeur met momenten flink onder te lijden. Hij wordt stiller, kribbig, heeft een kort lontje en is snel uit het lood geslagen, maar dat is allemaal heel begrijpelijk als je je realiseert dat hij de hele dag met pijn rond loopt.

Zelf heb ik veel allergieklachten. Ik ben zo’n typische hooikoortspatiënt. Als het gras begint te bloeien en groeien zijn de zakdoeken niet aan te slepen. En jeuk! Om gek van te worden!

Tranende ogen, rode loopneus, jeukende vlekken op mijn huid en te weinig nachtrust…het draagt op die momenten niet bij aan mijn humeur. Bloedchagrijnig kan ik er van worden, wat natuurlijk ook wel weer begrijpelijk is. Want slaap maar eens een nacht niet, en heb maar eens de hele tijd jeuk….vreselijk!

Toch kom ik als kynologisch gedragstherapeut heel vaak bij honden en hun eigenaren vanwege niet (h)erkende lichamelijke problemen.

De hond is vervelend, valt uit naar andere honden of heeft “opeens en uit het niets” naar zijn eigenaar gehapt toen deze hem wilde vastpakken.  Het zijn zomaar praktijkvoorbeelden.

Vals, oninvoelbaar, raar, gestoord, dominant…. termen die vaak voorbij komen tijdens een consult, maar die gedurende het consult bijgesteld dienen te worden.

,Hoe is het gesteld met de gezondheid van uw hond’, is een van de eerste vragen tijdens zo’n consult. Mensen kijken me dan vreemd aan, want wat heeft dat er nu mee te maken?

Nou, alles, of toch in ieder geval heel veel!

Honden hebben maar weinig manieren om te kunnen aangeven dat ze ergens pijn hebben of zich fysiek of mentaal niet prettig voelen. Vaak worden ze stiller, kribbig, krijgen een kort lontje, of zijn wat sneller uit het lood geslagen.

Goh, klinkt een beetje als het verhaal waarmee ik dit stukje begon, toch?

Deze pijnklachten uiten zich vaak door “onvoorspelbaar” of “vreemd”gedrag. Een hond die b.v. rugklachten heeft zal het heel vervelend vinden als mensen of honden aan zijn rug komen en aangezien hij niet even aan de keukentafel een “gesprek van hond tot mens”  kan voeren, rest hem vaak niets anders dan te grommen of te bijten. Ja, hij is vals! Of toch niet? Probeerde hij alleen maar zijn pijnlijke rug te beschermen tegen graaiende handen of poten?

Ook hormonale problemen worden vaak onderschat. Jonge honden waar geen land mee te bezeilen is, omdat ze ontzettend veel last van hun hormonen hebben. Ik hoef alleen maar terug te denken aan mijn eigen pubertijd, om me een beetje te kunnen voorstellen hoe verwarrend die fase kan zijn.

Of wat dacht u van ouderdomsklachten? Onlangs was ik op consult bij eigenaren van een oudere hond. Het was altijd een fijne gezinshond geweest, maar de laatste 2 jaar leek het alsof zijn gedrag steeds meer en meer veranderde.  Hij leek zich steeds minder van zijn eigenaren aan te trekken, reageerde met momenten erg vreemd en had zelfs inmiddels een aantal keren flink gebeten. Ook leek hij soms wat afwezig, alsof hij een beetje de kluts kwijt was. De eigenaren hadden zich niet gerealiseerd dat de hond wellicht aan het dementeren was…

Als kynologisch gedragtherapeut werk ik regelmatig samen met dierenartsen. Ik verwijs naar hen of zij verwijzen naar mij, afhankelijk van de klachten en problemen.

Bij vermoedens van medische problemen stuur ik eigenaren eerst naar een dierenarts om de hond goed te laten nakijken. Soms is dat afdoende en is het probleem opgelost door de hond zijn pijnklachten te behandelen. Soms blijkt dat er meer aan de hand is, waardoor er ook op het gedragsmatige vlak bijgestuurd moet worden. Training of therapie is dan noodzakelijk om de hond weer op de rails te krijgen of het gedrag hanteerbaar te krijgen.

Tijdens mijn opleiding tot kynologisch gedragstherapeut heb ik o.a. ook les gekregen van dierenartsen en een van deze artsen vertelde dat 60% van de gedragsproblemen eigenlijk voortvloeit uit medische problemen. In de praktijk blijkt dat percentage wel te kloppen. Ik ben er dan ook altijd alert op als ik voor een gedragsconsult wordt ingeschakeld.

Ga daarom als hondeneigenaar eerst bij jezelf goed na of er een medische reden kan zijn waarom je gedragsveranderingen bemerkt bij je hond en laat je hond uitvoerig onderzoeken bij vermoedens van zo’n fysiek probleem.

Het kan veel problemen voorkomen!

Judith Eberson, Hond&Vorming, www.hondenvorming.nl

noot:

Wat is een kynologisch gedragstherapeut?

Een Kynologisch gedragstherapeut helpt hondeneigenaren bij het verkrijgen van inzicht in het gedrag van hun hond(en) en ondersteunt hen bij het ombuigen van het probleemgevend gedrag van de hond naar gewenst gedrag.

Waarschuwing

Het beroep van kynologisch gedragstherapeut is helaas nog steeds niet beschermd. Dit betekent dat iedereen zich kynologisch gedragstherapeut kan en mag noemen. Een goede instructeur is dus geen gedragstherapeut en andersom!

Vraag altijd naar diploma’s en/of waar uw kynologisch gedragstherapeut zijn opleiding heeft gevolgd. Een kynologisch gedragstherapeut is altijd bereid om samenwerkingsverbanden aan te gaan met uw dierenarts en kan zijn/haar ingezette therapie ten allen tijden onderbouwen.

————

Geef hieronder aan welke ervaringen u heeft met het gedrag van uw huisdier en oplossingen hiervoor.

In het reactieveld onder dit blog kunt u andere onderwerpen aangeven waarover u graag zou willen lezen in een volgend blog.

Vond u dit interessant om te lezen? Dan is het fijn als u dit blog wilt delen !

Bedankt!

Verder op de site: www.dierenarts-eygelshoven.nl/living%20in%20style.html

of kies boven een ander blog

7 reacties op Probleemgedrag van honden nader bekeken

  1. vera schreuders schreef:

    Hallo,

    Mijn hond Chico is 8 jaar en hij gaat steeds meer blaffen, zelfs van geluiden en als er buiten niets is te zien.
    Wat kan ik hier aan doen?
    Groetjes, Vera Schreuders
    Purmerend

    • Mariska Jansen schreef:

      Beste Vera,
      Met alleen jouw beschrijving van het probleem kan ik (helaas) geen diagnose stellen.
      Ik adviseer je om eerst Chico te laten nakijken door een dierenarts. Als er geen oorzaak voor zijn blaffen gevonden wordt, is mijn advies om een honden-gedragsdeskundige te raadplegen.
      Succes!
      Met vriendelijke groet,
      Mariska Jansen

      • Luis schreef:

        Ik vind de uitspraak “Als je ervan uitgaat dat correcties in het algemeen niet de juiste manier zijn om gedragsproblemen op te lossen, blijft natuurlijk wel de vraag over; wat doe je dan wel?” wel wat erg kort door de bocht. Als je de leerprincipes van honden begrijpt, dan weet je dat het toedienen van zowel een positieve als een negatieve correctie het gedrag stopt. Dat is een feit. Honden leren van correctie en dus is het een middel om probleemgedrag te stoppen. Ik denk dat we vooral niet moeten doorslaan en bedenken dat alles met de mantel der liefde is op te lossen. Als dat zo zou zijn, zou Cesar Millan niet zo populair zijn. 25 Jaar geleden werd Gaus afgeschoten na de introductie van de clicker in Nederland, 10 jaar geleden liep iedereen met hem weg nu zie je dat er langzamerhand weer ander geluid komt. De waarheid ligt altijd in het midden.

  2. Celin schreef:

    Helemaal mee eens! Te vaak zie je nog dat bij gedragsproblemen alleen aan de uitingsvormen wordt gewerkt, zonder aandacht aan de innerlijke motivatie te schenken. Hierbij wordt alleen naar het gewenste resultaat voor de eigenaar gekeken en niet van de hond uit gegaan. Vaak wordt de oplossing gezocht in het onder appel zetten van de hond i.p.v. de hond te leren zelf met de situatie om te gaan. En inderdaad, de vraag is of je dan het probleem werkelijk oplost Mij al langer een doorn in het oog, heel goed dat je dit onder de aandacht brengt!

Geef een reactie